واحد مایع‌سازی CO₂

یک واحد مایع سازی، خوراک گاز شرطی شده توافق شده را به CO2 مایع تبدیل می کند. وظیفه آن شامل رساندن خوراک به حالت حرارتی مورد نیاز و حذف گرمای مربوط به تراکم است. جریان، دمای ورودی، فشار و ترکیب بنابراین بر تجهیزات مورد نیاز تأثیر می گذارد. واحدی که تنها بر حسب تن در روز توصیف می شود، فاقد شرایط لازم برای تعیین اینکه آیا با یک پروژه مطابقت دارد یا خیر.

خوراک باید در محدوده رطوبت و آلاینده مشخص شده وارد شود. نمی توان فرض کرد که یک واحد سرد می تواند هر مشکل کیفیت بالادستی را اصلاح کند. خشک کردن و تصفیه ویژه منبع باید با طراحی مایع سازی هماهنگ شود، از جمله اینکه در صورت برآورده نشدن نیاز ورودی چه اتفاقی می افتد.

اجزای غیرقابل‌میعان بر رابطه بین خنک کننده، تولید مایع و تهویه تأثیر می گذارند. غلظت آنها می تواند مقدار CO2 باقی مانده به عنوان محصول را تغییر دهد. بحث طراحی باید حذف گاز سبک را به مشخصات محصول و بازیابی مورد انتظار متصل کند نه اینکه ظرفیت، خلوص و بازیابی را به عنوان مقادیر عنوان نامرتبط ارائه کند.

زمانی که یک واحد بازیابی از تخمیر یا منبع متغیر دیگری پیروی می کند، شرایط بار بخشی و راه اندازی مجدد نیز مرتبط است. بافر و کنترل می تواند الگوی عملیاتی را که سیستم سرد می بیند تغییر دهد. خط کامل باید با هم ارزیابی شود تا آرایش سرد انتخابی با گاز موجود در طول برنامه برنامه ریزی شده متناسب باشد.

مرز تجهیزات باید وضعیت خروجی مایع، مسئولیت لوله کشی انتقال، رابط های ابزار و شرایط ذخیره سازی مقصد را مشخص کند. عدم تطابق ظاهراً کوچک بین بسته‌های تجهیزات می‌تواند به یک محدودیت عملیاتی تبدیل شود، زمانی که هر تأمین‌کننده فرض می‌کند دیگری مالک رابط است.

از ما بخواهید شرایط محیط یا خنک کننده طراحی، پوشش ورودی و مرز انرژی و سیالات خدماتی را در پیشنهاد تجهیزات بیان کنیم. توافق کنید که چگونه جرم مایع تحویلی و مقادیر کیفیت مربوطه در طول پذیرش اندازه گیری شود. این امر نقش واحد را در یک کارخانه بازیابی کامل روشن می‌کند و از مقایسه منصفانه هنگام افزودن مایع‌گرایی به تجهیزات فشرده‌سازی یا تصفیه موجود پشتیبانی می‌کند.